Problem odpowiedniego dokumentowania stanu pacjenta, obiektywizacji, monitorowania i kwantyfikacji prowadzonej terapii, jej postępów lub ich braku stanowił od zawsze poważne wyzwanie dla fizjoterapeutów.
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Terapia powięziowa to rozległy termin określający wszelkie zabiegi celujące w tkankę łączną – od endomysium tworzącego „szkielet” ludzkich mięśni aż do powięzi powierzchownej pokrywającej całe ciało. W artykule skupiono się nie na konkretnych technikach, ale na mechanizmach sprawiających, że ten rodzaj terapii może być wyjątkowo przydatny w fizjoterapii sportowej.
Efekty działań fizjoterapeutycznych nierozerwalnie wiążą się z wpływem leków przyjmowanych przez pacjenta. Fizjoterapeuta aplikuje leki głównie podczas stosowania jonoforezy, fonoforezy lub masażu i inhalacji. Musi jednak pamiętać, że może spotykać się z pacjentem, który jest pod wpływem leków.
Sport i aktywność fizyczna stanowią nieodłączny element codziennego życia już od najdawniejszych czasów, kiedy to wysoki poziom sprawności fizycznej zapewniał człowiekowi przetrwanie. Od wieków jest on także obiektem fascynacji i podziwu. Igrzyska olimpijskie i wszelkiego rodzaju zawody sportowe za każdym razem przyciągają tysiące widzów oraz wielu sportowców z całego świata pragnących zwycięstwa. Trudno nie zauważyć, jak wiele istotnych ról społecznych odgrywają sport i wysiłek fizyczny. Współcześnie aktywny tryb życia nie jest jednak domeną tylko zawodowych sportowców, lecz również amatorów coraz częściej sięgających po aktywne formy spędzania wolnego czasu [1, 2],
Jednymi z ostatnich etapów usprawniania pacjentów jest zwiększenie wytrzymałości i przygotowanie pacjenta do aktywności rekreacyjnej i sportowej. Okres ten przeważnie rozpoczyna się pomiędzy 12. a 16. tygodniem od zabiegu.
Terapia CranioSacralna Upledgera (CST) wspiera i wzmacnia mechanizmy samouzdrawiania, dlatego może być stosowana u pacjentów z niemal każdym rodzajem schorzenia.
Pracownicy Oddziału Rehabilitacji Dzieci z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym Instytutu Naukowo-Badawczego Pediatrii Rosyjskiej Akademii Nauk Medycznych i firmy „Ajurweda” opracowali i od kilkudziesięciu lat stosują metodę usprawniania funkcji ruchowych, artykulacyjnych i psychicznych dla chorych z późnym rezydualnym stadium mózgowego porażenia dziecięcego, w tym dla tych z najcięższymi objawami porażenia, w wieku 4–18 lat. Rehabilitację prowadzi się z wykorzystaniem kombinezonu rehabilitacyjnego „Adeli”. W Polsce tę metodę stosuje i rozwija od 1994 r. Centrum Rehabilitacji Euromed w Chłopach. W latach 1994–2013 usprawnianiu z użyciem kombinezonu rehabilitacyjnego poddano ponad 7800 pacjentów.
Prawidłowa ruchomość stawu łokciowego odgrywa dużą rolę przy codziennych czynnościach, takich jak jedzenie, picie czy pielęgnacja ciała. W jeszcze większym stopniu dotyczy to sportu. Kontuzje stawu łokciowego, jeżeli nie są szybko wyleczone, mogą ciągnąć się miesiącami. Dlatego w każdym przypadku ważne jest precyzyjne badanie tego stawu.
Zmiany zwyrodnieniowe lub urazy ścięgien mięśni stożka rotatorów powodują bóle i niestabilność w obrębie stawu barkowego. Ze względu na swoją lokalizację i powierzchowny przebieg ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego jest strukturą, która często ulega uszkodzeniu. Może to być spowodowane dużym urazem lub przewlekłym zespołem ciasnoty podbarkowej.
Uważa się, że stwardnienie rozsiane jest najczęstszą przyczyną niepełnosprawności w grupie młodych osób dorosłych. Stanowi ono nabyte schorzenie neurodegeneracyjne ośrodkowego układu nerwowego o podłożu prawdopodobnie immunologicznym, charakteryzujące się stanami zapalnymi, demielinizacją (uszkodzeniem otoczek) włókien nerwowych oraz degeneracją połączeń nerwowych (aksonów).
Dystonia zaliczana jest do grupy zaburzeń układu pozapiramidowego i stanowi jedną z form ruchów mimowolnych. Zespół objawów obejmuje utrwalone, powtarzające się, mimowolne ruchy mięśni, zazwyczaj skręcające, naprzemienne – mięśni agonistycznych i antagonistycznych, prowadzące do nieprawidłowej sylwetki ciała lub ruchu, często bolesnego.
Dolegliwości będące konsekwencją uprawianej dyscypliny sportowej występują po długim okresie pełnej aktywności – w przypadku jeździectwa po ok. 10 latach intensywnego treningu. Jedną z przyczyn wszystkich występujących zespołów bólowych kręgosłupa jest brak w szkoleniu jeździeckim treningu uzupełniającego, a przyczyną bólów pochodzenia reumatycznego w stawach barkowych, biodrowych, kolanowych i stawach ręki jest brak prawidłowej odzieży ochronnej i profilaktyki fizykalnej.