Zaburzenia naczyniowe mózgu, a także wynikające z nich choroby, to coraz częstsza bolączka krajów dobrze rozwiniętych. Zaraz za chorobami serca i nowotworami udar stanowi trzecią przyczynę zgonów, a bardzo często prowadzi do stałej niepełnosprawności. Pod pojęciem udaru kryje się cała specyfika upośledzenia krążenia mózgowego [1].
Dział: Protokoły fizjoterapeutyczne
Działania profilaktyczne (przynajmniej odpowiednie pozycje złożeniowe) muszą zacząć się już w pierwszych dniach życia dziecka, kiedy jest ono najbardziej wiotkie i najbardziej czułe na działanie siły ciążenia. Profilaktyka ma sens, kiedy noworodek wcześnie urodzony wydaje się jeszcze być zdolny do spontanicznej adaptacji pozycji, jaką przyjmują dzieci donoszone, prawidłowo rozwijające się. Noworodek pozbawiony możliwości doświadczania w łonie matki tego typu ruchu ma wiele kłopotów z jego realizacją po urodzeniu. Spowodowane jest to między innymi wrodzoną hipotonią mięśniową oraz spowolnionym rozwojem koncentrycznej pracy mięśni brzucha.
Stwardnienie rozsiane (łac. sclerosis multiplex – SM) jest przewlekle postępującą chorobą układu nerwowego o nieznanej etiologii. W patogenezie tej choroby znaczącą rolę odgrywają czynniki zewnętrzne (środowiskowe), predyspozycje genetyczne oraz wynikające z niej złożone reakcje autoimmunologiczne, a także nieprawidłowa reakcja apoptozy.
Choroba Recklinghausena – zasadność diagnostyki w procesie usprawniania fizjoterapeutycznego skolioz
Skoliozy idiopatyczne stanowią ważny problem terapeutyczny u dzieci i młodzieży. Ich progresywny charakter, brak odpowiedniej diagnostyki – zarówno obrazowej, jak i funkcjonalnej – oraz wynikające z braku doświadczenia i wiedzy błędy terapii zmniejszają efekt leczenia. W ostatnich latach pojawiające się nowe metody leczenia zwiększyły różnorodność technik i sposobów postępowania fizjoterapeutycznego, a rozwój techniki rozszerza możliwości diagnostyczne, ułatwiając w ten sposób dobór odpowiedniego programu kinezyterapeutycznego i zmniejsza możliwość pojawiania się błędów w terapii.
Leczenie za pomocą pola magnetycznego cieszy się powodzeniem w wielu działach medycyny. W rehabilitacji terapia polem magnetycznym stosowana jest w postaci magnetoterapii i magnetostymulacji. Magnetostymulacja jest zabiegiem, w którym wykorzystywane jest zmienne pole magnetyczne o niskich wartościach indukcji, natomiast w magnetoterapii stosuje się wyższe wartości indukcji.
Powszechny problem u dzieci i niemowląt stanowią zaburzenia w funkcjonowaniu stawów biodrowych. Do tego zjawiska przyczynia się m.in. fizjologiczna niedojrzałość elementów stawu, w wyniku której bardzo łatwo o zaburzenie prawidłowej gry stawowej czyli nieodpowiednie przemieszczanie struktur względem siebie.
Celem artykułu jest spojrzenie na temat zastosowania ortez w neurologii, a szczególności u chorych ze spastycznością. Zagadnienie to będzie dotyczyło wykorzystania ortez do ćwiczenia kończyny górnej oraz profilaktyki, czyli czasu, w którym pacjent nie ćwiczy, ale to nie oznacza, że musi to być czas stracony w kontekście stymulacji ośrodkowego układu nerwowego (OUN).
Choroba Osgood-Schlattera dotyka młodych sportowców w wieku pokwitania. Objawy z nią związane ustępują samoistnie u ok. 90% pacjentów w przeciągu 12–24 miesięcy [1]. Wraz z zakwestionowaniem jałowej martwicy kości jako przyczyny tego schorzenia, rozpoczęto poszukiwania powodów dolegliwości i sposobów leczenia pozwalających na szybsze zmniejszenie dolegliwości bólowych oraz powrót do sportu w krótszym czasie. Artykuł ten ma na celu zaprezentowanie dotychczasowych doniesień naukowych, a także ukazanie pewnych biomechanicznych uwarunkowań, które mają zastosowanie w rehabilitacji choroby Osgood-Schlattera.
Współczesna fizjoterapia dysponuje ogromnym potencjałem diagnostyczno-terapeutycznym. Dowodem na to są nowe, stale powstające metody, koncepcje oraz techniki terapeutyczne. Ich coraz większa liczba jest z jednej strony świadectwem intensywnego rozwoju fizjoterapii, z drugiej jednak strony rodzi niebezpieczeństwo, że część z proponowanych rozwiązań terapeutycznych może być wprowadzana do klinicznego obiegu bez wcześniejszej odpowiedniej ich weryfikacji. Bez wątpienia praktyka fizjoterapeutyczna powinna być nie tylko skuteczna i efektywna, ale również bezpieczna.
Dotychczas nie wyjaśniono patomechanizmu warunkującego wystąpienie sztywności w chorobie Parkinsona. Jedna z teorii twierdzi, że z powodu wypadnięcia oddziaływania układu nigrostriatalnego dochodzi do odhamowania aktywności gałki bladej i jądra niskowzgórzowego, co prowadzi do wzrostu napięcia mięśniowego. Badania przeprowadzone na małpach, u których wywołano chorobę Parkinsona i usunięto gałkę bladą i jądro niskowzgórzowe, wykazały ustąpienie sztywności. Niestety, wyniki nie znalazły zastosowania klinicznego [1].
Dolegliwości bólowe w okolicy lędźwiowo--krzyżowej występują u pacjentów bardzo często, dlatego pojęcie „stabilizacji centralnej” jest niezwykle popularne. To złożone zagadnienie wymaga zrozumienia i precyzji, a także holistycznego podejścia do procesu terapeutycznego poprzez włączenie relaksacji i mobilizacji przed wdrożeniem właściwych ćwiczeń stabilizacyjnych.
W poprzednich częściach cyklu przedstawiono etiopatogenezę nadmiernej ruchomości stawów (NRS) i jej diagnostykę [1, 2, 3]. Zwrócono uwagę, że NRS może być jednym z objawów wielu chorób, których podłożem jest genetycznie uwarunkowany defekt kolagenu – zespołu NRS (ZNRS), zespołu Ehlersa i Danlosa oraz zespołu Marfana [2]. Uzasadniono konieczność profilaktyki wtórnej i usprawniania układu ruchu w przypadku NRS, mających na celu zapobieganie niepełnosprawności. Kolejna – czwarta część serii prac obejmuje zasady postępowania usprawniającego u osób z NRS.