Obecnie ustalenie przyczyny i znalezienie skutecznego leczenia obrzęku jest dużym wyzwaniem zarówno dla lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej, jak i dla fizjoterapeutów. Długotrwale utrzymujący się obrzęk może być przyczyną obciążeń społecznych, ekonomicznych oraz psychologicznych dla pacjenta. Dlatego niezmiernie istotne w procesie odzyskiwania funkcji i powrotu do codziennej aktywności jest w pierwszej kolejności usunięcie przyczyny obrzęku. Fizjoterapeuta przeszkolony w zakresie terapii wisceralnej w procesie diagnostycznym poddaje wnikliwej analizie narząd ruchu w interakcji z systemem narządów wewnętrznych.

Organizm ludzki zbudowany jest z wielu ważnych układów. Podczas całego życia są one narażone na różnego rodzaju dysfunkcje. Jednym z najważniejszych układów jest układ nerwowy. Jego odpowiednia praca zapewnia właściwe wykonywanie wielu codziennych czynności.

Zabiegami chirurgicznymi nazywa się wszystkie zabiegi na narządach oraz tkankach ciała, które służą poprawie stanu zdrowia bądź są postępowaniem diagnostycznym. Towarzyszy im celowe uszkodzenie niektórych tkanek, które utrudniają dostęp do konkretnej okolicy zabiegowej. W obrębie operowanej okolicy powstają blizny. Po każdym zabiegu chirurgicznym każdego pacjenta czeka odpowiednio dobrana rehabilitacja. Niekiedy można ją rozpocząć dopiero po zagojeniu się rany, dlatego istotne jest, aby proces gojenia nie był niczym zaburzony oraz przebiegał możliwie jak najszybciej. Aby wspomóc rehabilitację, zaleca się stosowanie na każdym z jej etapów suplementów mających na celu przyspieszenie regeneracji tkankowej.

W szybko starzejącym się polskim społeczeństwie osteoporoza stanowi narastający problem epidemiologiczny, a związane z nią złamania są powodem przewlekłej niepełnosprawności, powikłań, obniżenia jakości życia i znacznego wzrostu ryzyka zgonów. Szybka diagnostyka osteoporozy jest szczególnie wskazana u pacjentów, u których wystąpiły złamania osteoporotyczne lub pojawiły się pośrednie symptomy tej choroby. Kalkulator FRAX może być przydatnym narzędziem przesiewowym dla fizjoterapeutów, którzy w prosty i szybki sposób mogą ocenić ryzyko złamania. Badanie można wykonać szczególnie w przypadku ograniczonego dostępu pacjenta do densytometrii.

1. Przekrój poprzeczny i podłużny zachyłka grzbietowego stawu promieniowo-nadgarstkowego – obraz prawidłowy Kryteria normy: prawidłowa ilość płynu w stawie (niewielka ilość lub zupełny brak płynu), płyn stawowy nie zawiera nieprawidłowych odbić (jest bezechowy), równomierna echogeniczność błony maziowej w zachyłku grzbietowym,  błona maziowa o gładkim, regularnym obrysie zewnętrznym, gładkie obrysy kostne nasady dalszej kości promieniowej, kości księżycowatej i kości główkowatej w projekcji podłużnej, zachowany jedno–dwumilimetrowy odstęp między kością księżycowatą a kością łódeczkowatą w projekcji poprzecznej świadczy o zachowanej ciągłości więzadła SL, równoległy przebieg włókien ścięgien prostowników palców z niewielką ilością płynu w pochewkach ścięgnistych.   2. Przekrój poprzeczny na poziomie stawu SL, badanie porównawcze – obraz niestabilności szeregu bliższego Kryteria rozpoznania: poszerzenie strefy między zarysem kostnym kości łódeczkowatej a kości księżycowatej do ponad 3 mm (po stronie lewej), w badaniu czynnościowym widoczne jest również schodkowe podwichnięcie świadczące o niewydolności więzadła SL.   3. Przerost błony maziowej z wysiękiem stawowym – obraz zmian zwyrodnieniowych w przekroju podłużnym Kryteria rozpoznania: poszerzenie strefy między zarysem kostnym szeregu bliższego nadgarstka a warstwą ścięgien prostowników (obrzęk stawu), hipoechogeniczna błona maziowa modelująca torebkę stawową od strony grzbietowej stawu, zatarcie szpary stawowej między szeregiem bliższym a szeregiem dalszym kości nadgarstka.   4. Przerost błony maziowej z przekrwieniem w badaniu dopplerowskim w przekroju podłużnym Kryteria rozpoznania: liczne mikronaczynia maziówki w strefie stawowej oraz pochewce ścięgien prostowników palców, aktywne zapalenie błony maziowej.   5. Złamanie wyrostka rylcowatego kości łokciowej – badanie porównawcze Kryteria rozpoznania: podwójny zarys wyrostka rylcowatego kości łokciowej, obrzęk strefy chrząstki trójkątnej (strona lewa). Kontrola (strona prawa).   6. Nerw pośrodkowy w projekcji podłużnej – badanie porównawcze Kryteria rozpoznania: po stronie lewej – prawidłowe obrysy hiperechogeniczne onerwia, równoległy przebieg zewnętrznych zarysów onerwia, pod nerwem ścięgna zginaczy palców, po stronie prawej – minimalne modelowanie nerwu na skutek pogrubienia troczka zginaczy, ale bez obrzęku nerwu przed troczkiem.   7. Nerw pośrodkowy w projekcji podłużnej – obraz zespołu cieśni kanału nadgarstka Kryteria rozpoznania: zatarte obrysy onerwia, brak równoległego przebiegu zewnętrznych zarysów onerwia, wyraźne modelowanie nerwu na skutek pogrubienia troczka zginaczy, obrzęku nerwu dystalnie od troczka zginaczy. 8. Nerw pośrodkowy w projekcji poprzecznej – obraz zespołu cieśni kanału nadgarstka, przekroje przed (strona lewa) i pod (strona prawa) troczkiem zginaczy Kryteria rozpoznania: po stronie lewej – prawidłowe obrysy onerwia, nerw o powierzchni 12 mm2 (pole powierzchni obliczone obrysowaniem), po stronie prawej – znaczne zawężenie nerwu i redukcja pola powierzchni do 5 mm2 na skutek ucisku przez pogrubiały troczek zginaczy.

Zarówno w sporcie amatorskim, jak i zawodowym zawodnicy wystawiają organizm na różne obciążenia. Każda dyscyplina ma swoje cechy charakterystyczne. W worku niezapomnianych momentów, ciekawych ludzi oraz zdrowej rywalizacji znajduje się również ta ciemna strona – charakterystyczne dla każdej dyscypliny kontuzje. Można pokusić się o stwierdzenie, że nie da się ich uniknąć. Ale czy na pewno?

Problem określany mianem łokcia tenisisty lub golfisty dość jednoznacznie kojarzy się z przypadł­ością dotykającą sportowców. W rzeczywistości jest to schorzenie występujące u wielu innych osób, które niekoniecznie muszą być powiązane z aktywnym trybem życia. Czy innowacyjna terapia TECAR znajduje zastosowanie w leczeniu tej dolegliwości?

Podczas codziennej aktywności ruchowej często dochodzi do różnego rodzaju wypadków. Zwłaszcza kończyny górne ze względu na swoją budowę są podatne na liczne urazy. Do najczęstszych zalicza się m.in. złamania kostne. Dochodzi do nich zazwyczaj podczas urazu bezpośredniego, np. w wyniku wypadku komunikacyjnego lub podczas upadku na wyciągniętą rękę. Ich efektem jest znaczne ograniczenie wykonywania czynności codziennych. Proces leczenia i kompleksowego usprawniania po złamaniach, zwłaszcza w okolicy stawu nadgarstkowego, jest skomplikowany ze względu na zaawansowaną budowę anatomiczną. W tego rodzaju urazach bardzo efektywne jest szybkie wprowadzenie procesu usprawniania. Fizjoterapia powinna być prowadzona przez doświadczony zespół fizjoterapeutów lub rehabilitantów, pod szczególną kontrolą lekarza ortopedy.

Zespół bólowy kręgosłupa dotyka coraz większą i młodszą grupę społeczną. W większości przypadków po przeprowadzonej diagnostyce klinicznej zlecana jest diagnostyka obrazowa pod postacią RTG, TK (tomografii komputerowej) i RM (rezonansu magnetycznego). Bardzo często w środowisku medycznym obserwuje się nadmierne wykorzystanie rezonansu magnetycznego kręgosłupa. Pytanie zatem, czy rezonans magnetyczny jest zawsze niezbędny w przypadku wystąpienia zespołu bólowego. Otóż rezonans magnetyczny kręgosłupa jak każde inne badanie powinien być wykonywany w określonych sytuacjach. Każda procedura medyczna powinna mieć swój cel i sens.

Leczenie bólu i urazów tkanek miękkich we współczesnej medycynie niesie ze sobą wiele wyzwań. Dostęp do różnorodnie działających substancji oraz odmienne drogi podania leku zwiększają skuteczność terapii, dostosowują ją do natężenia i rodzaju bólu, wieku chorego i schorzeń współistniejących.

W ostatnich dziesięcioleciach wprowadzono wiele niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) jako miejscowe preparaty do leczenia ostrych urazów tkanek miękkich, zmian zapalnych i zwyrodnieniowych układu mięśniowo-szkieletowego oraz niektórych zapalnych chorób skóry. Są one łatwe w stosowaniu, zapewniają wysokie lokalne stężenie leku przy niskim wchłanianiu ogólnoustrojowym i minimalnych niepożądanych ogólnoustrojowych skutkach ubocznych. Działania niepożądane wiążą się m.in. z indukcją fotonadwrażliwości. Pacjentom należy zalecać unikanie ekspozycji na światło słoneczne podczas stosowania preparatów wykazujących działanie fotouczulające. Natomiast w sytuacji pojawienia się zmian skórnych należy zalecić testy diagnostyczne umożliwiające rozpoznanie fotoalergenu lub czynnika sprawczego reakcji fototoksycznej, aby zminimalizować ryzyko nawrotu dolegliwości w przyszłości.

Stan zdrowia jest bardzo istotny dla wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Przede wszystkim prawo wykonywania zawodu fizjoterapeuty przysługuje osobie, której m.in. stan zdrowia pozwala na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty, co potwierdza się orzeczeniem lekarskim. Ponadto może on negatywnie wpływać na jego pracę i możliwość zatrudnienia. Przedmiotem artykułu jest przedstawienie dwóch sytuacji prawnych uregulowanych ustawowo, związanych ze stanem zdrowia fizjoterapeuty, uniemożliwiających mu wykonywanie zawodu. Pierwsza z nich jest związana z uprawnieniami samorządu zawodowego – KIF, natomiast druga z obowiązkami pracodawcy i pracownika w zakresie ochrony zdrowia pracujących.