Wystąpienie algodystrofii jest nowym elementem w przebiegu procesu regeneracji tkanek po urazie lub operacji, kiedy zamiast stopniowej poprawy dochodzi do pogorszenia. Najczęściej jest następstwem złamania nasad dalszych kości przedramienia, a zwłaszcza kości promieniowej w miejscu typowym dalszego końca kości promieniowej [1, 2].

Dystrofia mięśniowa postępująca jest chorobą genetyczną powodującą zanik mięśni z przyczyn niedoboru dystrofiny. Zadaniem dystrofiny jest stabilizacja komórki mięśniowej w czasie skurczu i rozkurczu mięśni. Odpowiada ona również za utrzymanie właściwej homeostazy wapnia w tkance mięśniowej.

Dotyk umożliwia badanie i rozpoznawanie wielu struktur ciała. Można w ten sposób ocenić ich rozmiar, kształt, twardość oraz położenie. Jest to podstawowe narzędzie w dziedzinie anatomii palpacyjnej, która – z racji swojej specyfiki – jest nierozerwalnie związana z praktyką.

Układ ruchu człowieka to złożony łańcuch kinematyczny, którego poszczególne segmenty wpływają na siebie wzajemnie. Zmiany położenia lub funkcji w obrębie kręgosłupa, miednicy bądź kończyn dolnych wywołują wzajemne reakcje. Umiejętność trafnego rozpoznania powiązań i dobór postępowania terapeutycznego jest podstawą funkcjonalnej fizjoterapii.

Rolę aktywności fizycznej w dobie dzisiejszej cywilizacji trudno przecenić – ruch m.in. leczy i zapobiega chorobom. Wzrost zainteresowania wysiłkiem fizycznym niesie ze sobą szereg pozytywnych zmian – nie tylko dla jednostki [20]. Obserwuje się również spadek państwowych wydatków na rzecz opieki zdrowotnej [1].

W koncepcji Maitland® terapię uzależnia się od wyników badania pacjenta. W zależności od jego stanu, nasilenia dolegliwości, rodzaju dysfunkcji pracuje się rękoma (techniki hands on) lub więcej się tłumaczy, pokazuje bądź wykonuje ćwiczenia (techniki hands off). Zasady wnioskowania klinicznego kierują postępowaniem terapeuty podczas podejmowania decyzji klinicznych. 

Lateralizacja rzepki, nazywana również zespołem bocznego przyparcia rzepki to dolegliwość, która potrafi skutecznie utrudnić lub wręcz uniemożliwić wykonywanie codziennych czynności. Nieodłącznym elementem leczenia są ćwiczenia rehabilitacyjne. Dowiedz się, które ćwiczenia są najbardziej efektywne i jak je wykonywać.

Zaburzenia posturalne są powszechnym problemem i stanowią przyczynę wielu dolegliwości bólowych kręgosłupa. Wskazane jest zastosowanie szerokiej profilaktyki zaburzeń i prawidłowej diagnostyki w celu zaplanowania właściwego postępowania fizjoterapeutycznego. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie znaczenia posturometru Diers Formetric w profilaktyce i monitorowaniu fizjoterapii pacjentów z zaburzeniami pracy mięśni głębokich tułowia.

Przepuklina kręgosłupa to poważny stan, który wiąże się z ostrymi lub przewlekłymi dolegliwościami bólowymi. Może prowadzić do ograniczenia ruchomości oraz problemów neurologicznych. Fizjoterapia pacjentów z przepukliną powinna być przeprowadzona w sposób ostrożny i dokładny, aby nie wywołać niepożądanych skutków terapii.

W leczeniu stanów zapalnych zatok kluczowe jest utrzymanie drożności ich ujść. Zalegająca w zatokach wydzielina stwarza korzystne warunki do namnażania bakterii. Proces zapalny powstały w obrębie błony śluzowej jam nosa i zatok przynosowych manifestuje się m.in. bólem, katarem czy upośledzeniem bądź utratą węchu. W łagodzeniu objawów mogą pomóc odpowiednio dobrane zabiegi fizykoterapeutyczne i terapia manualna.

Różnorodne schorzenia kręgosłupa stanowią poważny problem dla wielu ludzi w dzisiejszych czasach. W dużej mierze w perspektywie czasu przyczyniają się do pogorszenia jakości życia. Wpływają negatywnie nie tylko na pracę zawodową, ale również na wykonywanie różnorodnych czynności w czasie wolnym od pracy. Żadnego urazu lub schorzenia w obrębie kręgosłupa nie wolno bagatelizować, ponieważ może to doprowadzić do wielu nieprzewidzianych powikłań, a w ostateczności również do kalectwa. W przypadku wystąpienia guzków Schmorla czas odgrywa ważną rolę. Nie wolno pod żadnym pozorem lekceważyć nawet najmniejszych objawów tego schorzenia. Należy jak najszybciej wprowadzić specjalistyczną terapię usprawniającą, mającą na celu działanie nie tylko przeciwbólowe, ale również poprawiające ruchomość kręgosłupa.

1. Przekrój podłużny przez strefę przyczepu mięśni zginaczy przedramienia – badanie porównawcze Kryteria rozpoznania: po stronie lewej zachowana powięź mięśni i gładka granica między mięśniem a kością na wysokości szpary stawowej stawu ramienno-łokciowego,  po stronie prawej zbiornik płynu w miejscu odwarstwienia przyczepu mięśni od kości zasłaniający szparę stawu.    2. Przekrój poprzeczny przez jedną trzecią bliższą przedramienia po stronie grzbietowej.  Uszkodzenie mięśnia prostownika wspólnego palców Kryteria rozpoznania: strefa płynowa wewnątrz przedziału powięziowego mięśnia,  zachowana ciągłość powięzi mięśnia.   3. Przekrój podłużny przez bliższy odcinek uda od strony przedniej. Uszkodzenie mięśnia prostego uda w jego dolnej jednej trzeciej przekroju (od strony powięzi mięśnia obszernego pośredniego)   Kryteria rozpoznania: pola utraty włókienkowej budowy mięśnia z tworzeniem się krwiaka ponad powięzią mięśnia obszernego pośredniego, poniżej zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe stawu biodrowego z deformacją głowy kości udowej.   4. Przekrój podłużny przez bliższy i środkowy odcinek uda od strony przedniej   Uszkodzenie mięśnia prostego uda w jego dolnej jednej trzeciej przekroju z demarkacją zbiornika płynu wewnątrz przedziału powięziowego mięśnia prostego uda w kierunku dystalnym. Kryteria rozpoznania: włókna mięśniowe są widoczne tylko w obwodowych strefach przedziału powięziowego,  dystalnie widoczna jest bezechowa przestrzeń płynowa wypełniona krwiakiem.   5. Przekrój poprzeczny i badanie porównawcze – środkowy odcinek uda od strony przedniej   Po stronie lewej obraz prawidłowy, po stronie prawej uszkodzenie mięśnia prostego uda obejmujące powyżej 50% przekroju; uszkodzenie dominuje od strony powięzi łączącej z mięśniem obszernym pośrednim, ale zachowana jest ciągłość powięzi mięśnia.   6. Przekrój poprzeczny przez środkowy odcinek uda od strony tylnej Świeże uszkodzenie mięśnia dwugłowego uda na styku z mięśniem półbłoniastym. Kryteria rozpoznania: zatarcie włókienkowej budowy mięśnia, zatarcie granicy powięziowej i przegrody międzymięśniowej, zagęszczenie lokalne struktury mięśniowej – podwyższona echogeniczność w strefie uszkodzenia, zanim dojdzie do demarkacji uszkodzenia i wytworzenia zbiornika płynu.   7. Przekrój podłużny przez środkowy odcinek uda od strony tylnej   Świeże uszkodzenie mięśnia dwugłowego uda na styku z mięśniem półbłoniastym. Kryteria rozpoznania: zatarcie włókienkowej budowy mięśnia, zagęszczenie lokalne struktury mięśniowej – podwyższona echogeniczność w strefie uszkodzenia, zanim dojdzie do demarkacji uszkodzenia i wytworzenia zbiornika płynu.    8. Przekrój poprzeczny przez środkowy odcinek uda od strony tylnej, badanie porównawcze. Ewolucja uszkodzenia mięśnia dwugłowego uda na styku z mięśniem półbłoniastym. Po stronie lewej – uszkodzenie, po stronie prawej – obraz prawidłowy   Kryteria rozpoznania: zatarcie włókienkowej budowy mięśnia, zagęszczenie lokalne struktury mięśniowej – podwyższona echogeniczność w strefie uszkodzenia, zanim dojdzie do demarkacji uszkodzenia i wytworzenia zbiornika płynu.