W dzisiejszej wysoko rozwiniętej cywilizacji coraz popularniejsze, a przede wszystkim coraz skuteczniejsze są różnorodne metody leczenia biologicznego. Zalicza się do nich m.in. podanie fibryny bogatopłytkowej lub komórek macierzystych, np. CD34+. Stawy ze względu na swoją budowę często narażone są na różnego rodzaju choroby. Szczególnie stawy narządu ruchu, np. staw biodrowy, są podatne na liczne przeciążenia, które w perspektywie czasu prowadzą do różnych chorób, np. zwyrodnieniowej. W tym względzie wskazana jest szczególnie kompleksowa terapia z zastosowaniem komórek macierzystych CD34+.

1. Przekrój podłużny przez strefę środkową ścięgna Achillesa – obraz prawidłowy   Kryteria rozpoznania: równoległy przebieg zarysu przedniego i tylnego ościęgna, bez pogrubień ścięgna w części środkowej, równomierna echogeniczność włókien, dokładne ich przyleganie, wysoka echogeniczność, strefa między ścięgnem i skórą o zachowanej równomiernej echogeniczności bez zbiorników płynu, kaletka głęboka pod ścięgnem Achillesa bez wysięku, tkanka tłuszczowa w trójkącie Kagera bez nieprawidłowych odbić, obrysy kostne guza piętowego gładkie i regularne.   2. Przekrój poprzeczny przez strefę środkową ścięgna Achillesa – obraz prawidłowy Kryteria rozpoznania: równoległy przebieg zarysu przedniego i tylnego ościęgna, bez pogrubień samego ościęgna,  równomierna echogeniczność włókien, dokładne ich przyleganie, wysoka echogeniczność, strefa między ścięgnem a skórą oraz pomiędzy ścięgnem a powięzią mięśni zginaczy głębokich o zachowanej równomiernej echogeniczności bez zbiorników płynu, a powięzie przylegają prawidłowo i mają gładki przebieg, obrysy kostne tylnej powierzchni kości piszczelowej gładkie i regularne.   3. Przekrój podłużny przez dystalny odcinek ścięgna Achillesa – badanie porównawcze z opcją Doppler   Kryteria rozpoznania: po stronie lewej obraz zapalenia przedniej części ścięgna Achillesa z przekrwieniem w badaniu Doppler, zatarcie włókienkowej budowy, obrzęk ścięgna, prawidłowe obrysy kostne,  po stronie prawej obraz kontrolny – widoczne włókna ścięgna w części przedniej i brak patologicznego przekrwienia ścięgna.   4. Przekrój poprzeczny przez dystalny odcinek ścięgna Achillesa z widocznym po stronie lewej zapaleniem ścięgna – badanie porównawcze   Kryteria rozpoznania: po stronie lewej znaczne pogrubienie ścięgna z obniżeniem echogeniczności, mikroszczeliny od strony przednio-przyśrodkowej, ale zachowana jest ciągłość włókien, pole pod ścięgnem o podwyższonej echogeniczności jest artefaktem wynikającym z rozrzedzenia struktury ścięgna i wzmocnienia wiązki ultradźwiękowej tak jak po przejściu przez pole płynowe, stąd rozjaśnienie tkanki tłuszczowej w trójkącie Kagera.   5. Przekrój poprzeczny i podłużny przez środkowy odcinek ścięgna Achillesa – obraz przewlekłego zapalenia ścięgna z jego mikrouszkodzeniami   Kryteria rozpoznania: znaczne pogrubienie ścięgna w części środkowej z obniżeniem echogeniczności, mikroszczeliny od strony przednio-bocznej, ale zachowana jest ciągłość włókien, zatarcie obrysu ościęgna po stronie tylnej i przedniej ścięgna,  brak równoległego przebiegu włókien i granicy ościęgna.   6. Przekrój podłużny przez dystalny odcinek ścięgna Achillesa – obraz przewlekłego zapalenia ścięgna  w rejonie przyczepu – entezopatia Kryteria rozpoznania: znaczne pogrubienie ścięgna w części dystalnej z obniżeniem echogeniczności, obrzęk fałdu maziowego w kaletce głębokiej ścięgna Achillesa,  brak przekrwienia w badaniu Doppler w obrębie ścięgna i kaletki, ostroga piętowa po stronie grzbietowej guza piętowego, linijne mikrozwapnienia wzdłuż ścięgna pod ostrogą piętową.   7. Przekrój poprzeczny i podłużny przez dystalny odcinek ścięgna Achillesa – obraz przewlekłego zapalenia ścięgna z jego mikrouszkodzeniami     Kryteria rozpoznania: znaczne pogrubienie ścięgna w części środkowej z obniżeniem echogeniczności w okolicy przyczepu dystalnego, mikroszczeliny od strony przednio-bocznej, ale zachowana jest ciągłość włókien, zatarcie obrysu ościęgna po stronie tylnej i przedniej ścięgna,  brak równoległego przebiegu włókien i granic ościęgna.   8. Przekrój podłużny przez dystalny odcinek ścięgna Achillesa – awulsyjne uszkodzenie przyczepu Kryteria rozpoznania: fragment kostny oderwany od guza piętowego  w rejonie zmiany wytwórczej, cień akustyczny przysłania dystalny, oderwany odcinek ścięgna Achillesa, przednia część ścięgna objęta obrzękiem zapalnym pod postacią bezechowej strefy.

Artykuł ten poświęcony jest aktywności fizycznej osób z zaburzeniami psychicznymi. Zawiera on wiele cennych informacji oraz propozycji ćwiczeń dla fizjoterapeutów, którzy pracują z osobami dotkniętymi chorobami psychicznymi. Przedstawione propozycje aktywności fizycznej, metod terapii i rehabilitacji są niezbędnym elementem w usprawnianiu takich osób. Pozytywnie wpływają na dobre samopoczucie i funkcjonowanie pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, którzy korzystają z bogatej propozycji zabiegów fizjoterapeutycznych.

Obecnie istnieje istotna potrzeba rehabilitacji leczniczej ukierunkowanej na pacjentów po przebytej chorobie COVID-19, w szczególności u osób ze zmniejszeniem wydolności fizycznej i oddechowej. Dzięki nowym regulacjom prawnym w systemie ubezpieczenia zdrowotnego została zorganizowana i sfinansowana taka rehabilitacja – najpierw stacjonarna, następnie ambulatoryjna i domowa. Rehabilitację stacjonarną mogą już prowadzić podmioty lecznicze spełniające określone przez Narodowy Fundusz Zdrowia wymogi i mające umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z NFZ. Ponadto od kilku miesięcy realizowany jest program pilotażowy w przedmiotowym zakresie w jednym z polskich szpitali.

Zespoły bólowe w zakresie narządu ruchu są coraz częściej obserwowane w społeczeństwie, nie tylko w grupie pacjentów starszych, ale również u młodzieży i młodych dorosłych. Poza typowymi dolegliwościami, jakimi są ból oraz ograniczenie ruchomości w zakresie objętego patologią narządu, pojawiają się inne symptomy chorobowe, które utrudniają codzienne funkcjonowanie, są trudniejsze do kontrolowania oraz leczenia. Należą do nich m.in. nudności, zawroty głowy, zaburzenia: widzenia, słuchu oraz równowagi. Objawy te mogą występować w przebiegu zespołu szyjno-głowowego, tzw. szyi smartfonowej.

Zakłada się, że rozpoznanie skoliozy idiopatycznej (SI) powinno mieć miejsce podczas badań rozwoju fizycznego i postawy ciała dzieci w trakcie bilansów zdrowia. Brak wystandaryzowanych zasad prowadzenia badań mających na celu wczesne wykrycie SI powoduje stosowanie w ich trakcie nieswoistych dla SI narzędzi i technik diagnostycznych. Wychodząc naprzeciw potrzebom standaryzacji badania mającego na celu wczesne wykrywanie SI, Komitet Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej Polskiej Akademii Nauk powołał Zespół Zadaniowy ds. diagnostyki oraz leczenia zachowawczego skoliozy idiopatycznej i powierzył mu zadanie opracowania rekomendacji w zakresie standardów prowadzenia badań przesiewowych.

IBS jest chorobą o wieloczynnikowej etiologii, której głównym mechanizmem patogenetycznym jest rozregulowanie osi jelita–mózg. Objawy obejmują głównie zaburzenia przewodu pokarmowego wynikające z dysbiozy mikrobioty jelitowej oraz nadwrażliwości trzewnej. Jednak pacjenci zgłaszają również objawy pozajelitowe i często spełniają kryteria diagnostyczne dla innych zaburzeń czynnościowych. Często występują u tych pacjentów problemy emocjonalne, depresja oraz lęki. W odniesieniu do złożonej etiologii i cech klinicznych IBS należy zastosować podejście holistyczne zarówno na etapie diagnostycznym, jak i na etapie leczenia.

Wraz z początkiem lipca 2021 roku rozpoczęło się obowiązkowe raportowanie zdarzeń medycznych. Obowiązek ten dotyczy również fizjoterapeutów. Co musi wiedzieć fizjoterapeuta o raportowaniu danych medycznych? Jakie informacje gabinety fizjoterapeutyczne muszą przekazywać do Systemu P1?

Problem odpowiedniego dokumentowania stanu pacjenta, obiektywizacji, monitorowania i kwantyfikacji prowadzonej terapii, jej postępów lub ich braku stanowił od zawsze poważne wyzwanie dla fizjoterapeutów.

Terapia powięziowa to rozległy termin określający wszelkie zabiegi celujące w tkankę łączną – od endomysium tworzącego „szkielet” ludzkich mięśni aż do powięzi powierzchownej pokrywającej całe ciało. W artykule skupiono się nie na konkretnych technikach, ale na mechanizmach sprawiających, że ten rodzaj terapii może być wyjątkowo przydatny w fizjoterapii sportowej.

Jednymi z ostatnich etapów usprawniania pacjentów jest zwiększenie wytrzymałości i przygotowanie pacjenta do aktywności rekreacyjnej i sportowej. Okres ten przeważnie rozpoczyna się pomiędzy 12. a 16. tygodniem od zabiegu.

Rehabilitacja pacjentów po artroskopowej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego w okresie 6–8 tygodni po zabiegu wymaga uzupełnienia programu usprawniania o kolejne elementy przywracające funkcje pacjenta.