Palpacja, czyli badanie za pomocą dotyku, jest istotnym elementem podstawowego badania fizykalnego. Pozwala ocenić rozmiar, kształt, konsystencję, położenie i ruchomość poszczególnych struktur anatomicznych. Dotyczy ona układów mięśniowo-szkieletowego, nerwowego, naczyniowego, narządów wewnętrznych brzucha i klatki piersiowej. Dobrze przeprowadzona palpacja ułatwia odnalezienie przyczyny bólu i rozpoznanie ewentualnych zmian patologicznych. 

Historia medycyny wskazuje na dobrze znaną prawdę: „Warunkiem zrostu złamanej kości jest spokój” [1], co nie oznacza oczywiście potrzeby zapewnienia psychicznego spokoju pacjenta, ale unieruchomienie uszkodzonej kończyny. 

Medyczne nowości technologiczne powstają z myślą o pacjentach oraz terapeutach, a ich nadrzędnym celem jest szybkość i skuteczność terapii. Wiele urządzeń na rynku funkcjonuje jako samodzielne terapie lub jako element podstawowej terapii z pacjentem. Żadne z urządzeń jednak nie było ściśle połączone z umiejętnościami terapeuty – aż do pojawienia się TR-THERAPY.

W ujęciu osteopatycznym stawy skroniowo-żuchwowe (articulatio temporomandibularis) – podobnie jak każda inna część ciała – rozpatrywane są w odniesieniu do całego organizmu. Z tego powodu w przypadku zaburzeń stawów skroniowo-żuchwowych (SSŻ) na początku badania przeprowadza się ogólne testy służące rozpoznaniu obszarów zaangażowanych w zespół dysfunkcji SSŻ. 

Metoda sonofeedbacku zmieniła jakościowo model rehabilitacji, czyniąc go bardziej zindywidualizowanym i dostosowanym do aktualnych potrzeb pacjenta. Okazała się przez to bardzo efektywnym narzędziem skracającym czas instruktażu pacjenta do uzyskania pożądanego wzorca ruchu. Na łamach czasopisma prezentujemy kolejne zabiegi.

Fizykoterapia, a zwłaszcza elektrostymulacja, ma od dawna ugruntowaną pozycję w leczeniu zaburzeń trzymania moczu i wraz z ćwiczeniami, obok farmakoterapii, jest najbardziej popularną metodą leczenia zachowawczego. Warto przyjrzeć się współczesnym metodom leczenia usprawniającego stosowanym u pacjentów z pęcherzem neurogennym.

Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ, chronic venous insufficiency – CVI) to schorzenie społeczne dotyczące ok. 47% kobiet i 37% mężczyzn zgłaszających się do lekarzy w Polsce. Z uwagi na siedzący tryb pracy oraz starzenie się populacji Polaków liczba osób z zaawansowanym stadium PNŻ wymagających operacji stale rośnie. Obecne metody leczenia inwazyjnego są postępowaniem podstawowym u chorych z istotną niewydolnością żylną. Niestety, nawroty żylaków nie należą do rzadkości, co skutkuje narażaniem pacjenta na kilka zabiegów operacyjnych, z których każdy niesie ze sobą możliwość komplikacji. Niezwykle ważnym uzupełnieniem leczenia inwazyjnego jest wczesna rehabilitacja, kompresjoterapia i inne metody zachowawcze.  

Jednym z wielu powikłań występujących podczas hospitalizacji są rany odleżynowe [1]. Pomimo ciągłego postępu medycyny przewlekłe rany, jakimi są odleżyny, stanowią poważny problem kliniczny. Są przyczyną długotrwałej hospitalizacji i wyłączenia z aktywności społecznej chorego. Cierpienie z nimi związane ma zarówno charakter fizyczny, jak i psychospołeczny, powoduje i nasila poczucie uzależnienia i niskiej samooceny [2]. 

Paluch koślawy (hallux valgus) to deformacja w obrębie pierwszego promienia stopy polegająca na wysunięciu głowy I kości śródstopia w kierunku przyśrodkowym z charakterystycznym wybrzuszeniem tej okolicy. Deformacja ta wpływa negatywnie na jakość życia, powodując dolegliwości bólowe i niejednokrotnie zaburzając mechanikę chodu. Jest defektem nie tylko medycznym, ale również kosmetycznym. Dolegliwość ta występuje bardzo często, dotyczy w większej mierze kobiet. Stwierdzana jest najczęściej w wieku ok. 40 lat, chociaż może pojawiać się również u młodzieży i dzieci [1, 9].

Założenia integracji sensorycznej (sensory integration – SI) skierowane są głównie na wyrównywanie zaburzeń funkcjonowania poszczególnych układów i systemów rozwijającego się dziecka. Integracja sensoryczna powinna być prowadzona po wcześniejszych kompleksowych konsultacjach medycznych, fizjoterapeutycznych i pedagogiczno-psychologicznych. Celem artykułu jest ocena skuteczności oddziaływania koncepcji SI na poprawę zdolności ruchowych, koordynacyjnych i funkcjonowania układów proprioceptywnego, przedsionkowanego, dotykowego i słuchowego siedmioletniego chłopca z deficytem psychoruchowym. 

Doświadczenie zawodowe fizjoterapeuty jest kształtowane przez dwa główne nurty. Nurt, który można nazwać informacyjnym, to studia i podręczniki akademickie fizjoterapii, następnie szkolenia podyplomowe i prasa fachowa. Stanowi niezbędną bazę wiedzy, dzięki której można rozpocząć karierę zawodową i stopniowo specjalizować się w wybranej dziedzinie zgodnie z predyspozycjami. Nie mniej ważny jest jednak nurt drugi, który można nazwać intuicyjnym, a który w dużej mierze kształtowany jest przez zwrotną informację od podopiecznych. I tu zaczynają się problemy. 

W ujęciu osteopatycznym stawy skroniowo-żuchwowe (articulatio temporomandibularis) – podobnie jak każda inna część ciała – rozpatrywane są w odniesieniu do całego organizmu. Z tego powodu w przypadku zaburzeń stawów skroniowo-żuchwowych (SSŻ) na początku badania przeprowadza się ogólne testy służące rozpoznaniu obszarów zaangażowanych w zespół dysfunkcji SSŻ.