Ćwiczenia oddechowe ze szczególnym uwzględnieniem angażowania toru przeponowego są niezbędnym elementem rehabilitacji osób chorych na COVID-19. Rolą fizjoterapii oddechowej jest polepszenie wentylacji płuc oraz ewakuacja zalegającej wydzieliny. Ćwiczenia kładące nacisk na angażowanie toru przeponowego mają za zadanie nauczyć pacjenta najbardziej efektywnego sposobu oddychania i zmniejszyć ryzyko występowania atrofii przepony oraz szeregu konsekwencji z tym związanych.

Zarządzeniem Prezesa NFZ nr 78/2021/DSOZ z dnia 26 kwietnia 2021 r. zmieniającym zarządzenie w sprawie zasad sprawozdawania oraz warunków rozliczania świadczeń opieki zdrowotnej związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 wprowadzono nowe świadczenie, tj. rehabilitację ambulatoryjną dla pacjentów po przebytej chorobie COVID-19. Zarządzenie to wprowadza nowe produkty rozliczeniowe w fizjoterapii ambulatoryjnej i domowej dla świadczeniobiorców po przebytej chorobie COVID-19.

Ból jest doznaniem subiektywnym. W praktyce klinicznej nie dysponuje się narzędziami ani badaniami wykorzystywanymi do obiektywnej oceny stopnia nasilenia bólu. Opracowane skale oraz kwestionariusze służące do określenia nasilenia bólu opierają się na ocenie chorego, więc są narzędziami oceny subiektywnej. Skale i kwestionariusze stanowią narzędzia pomocnicze, pozwalają oceniać skuteczność leczenia, wpływ bólu na funkcjonowanie fizyczne i psychospołeczne pacjenta [1].

Objawy choroby Parkinsona zostały opisane na papirusach już w XII w. p.n.e., lecz jak do tej pory nadal nie są znane przyczyny tego schorzenia. Wiadomo, że strukturą mózgu odpowiedzialną za parkinsonizm jest istota czarna produkująca dopaminę, której brak wywołuje objawy tej choroby.

Udar mózgu to nagła przerwa w dostarczaniu tlenu do mózgu. Sytuacja taka może być spowodowana problemem z dopływem krwi do mózgu w wyniku zmniejszenia światła naczyń krwionośnych doprowadzających krew do mózgu bądź w wyniku przerwania ciągłości naczyń i wylania krwi poza naczynie krwionośne. 

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa jest chorobą układową o podłożu zapalnym i charakterze postępującym, z okresami zaostrzeń i długotrwałych remisji. Proces zapalny dotyczy głównie tkanki włóknistej, przyczepów więzadeł, ścięgien i torebki, bez błony maziowej, co jest częste w przypadku innych chorób reumatycznych [1–3].

Obrzęki kończyn dolnych są dolegliwością niezwykle powszechną na całym świecie. Stanowią poważne schorzenie, które w przeciwieństwie do doskonale poznanych i sukcesywnie leczonych obrzęków kończyn górnych są często bagatelizowane. 

Nabierz powietrza. Ile i w jakim miejscu poruszyła się twoja klatka piersiowa? Weź kolejny wdech – tym razem bez znacznego poruszania klatką piersiową. Czy spowodowało to nieprzyjemne wrażenie utrudnionego oddechu? Tak właśnie czuje się ograniczenia ruchomości żeber, niezależnie od tego, czy są one spowodowane ściśnięciem w obrębie tkanki łącznej, bólem, postawą czy nawykiem. 

W ciągu ostatniego dziesięciolecia zanotowano wzrost zainteresowania zastosowaniem środków treningowych wspieranych wibracjami, zarówno w zakresie sportów wyczynowych, jak i szeroko rozumianej profilaktyki i rehabilitacji.

Obręcz barkowa składa się z szeregu stawów, które mogą być źródłem bólu. Za pomocą badania manualnego można przeanalizować udział poszczególnych stawów w danej dysfunkcji ruchowej. Analiza ta tworzy podstawę wyboru biernej techniki leczenia i dalszego postępowania. 

Schorzenia kolana są jedną z najczęstszych przyczyn zgłaszania się pacjentów do ortopedów oraz fizjoterapeutów. Około 30% zespołów przeciążeniowych dotyczy stawu kolanowego, z czego 35% jest związanych z dysfunkcją aparatu wyprostnego kolana [10, 12, 13].

W ostatnich latach pojawiło się wiele niejasności i wątpliwości dotyczących kompleksu lędźwiowo-miedniczo-biodrowego (Lumbo-Pelvic-Hip Complex – LPHC). Na przełomie XX i XXI w. zadawano pytanie, czy skuteczniejsza do uzyskania optymalnej stabilizacji jest izolowana aktywacja mięśni głębokich (lokalnych), czy połączenie skurczu mięśni powierzchownych (globalnych) z głębokimi. Dziś uważa się, że zarówno jedna, jak i druga grupa mięśni odgrywa istotną rolę w mechanizmie stabilizacji [1].