Złamanie w obrębie głowy kości ramiennej to jeden z najczęstszych problemów, z jakimi pacjenci zgłaszają się do gabinetów fizjoterapii. Na szczęście istnieje wiele metod terapeutycznych usprawniających osoby po tego typu urazach. Odpowiednio szybkie rozpoczęcie procesu rehabilitacji daje duże szanse na zadowalający powrót do sprawności fizycznej.

Z Btittą Dietz specjalnie dla „Praktycznej Fizjoterapii i Rehabilitacji” rozmawia dr Marek Wiecheć — redaktor prowadzący czasopisma.

U osób w różnym wieku na skutek niewłaściwego stereotypu ruchowego dochodzi do wielu schorzeń prowadzących w perspektywie czasu do licznych zaburzeń zdrowotnych. Zwłaszcza stawy narządu ruchu są szczególnie narażone na kontuzje. Dysfunkcje dotykają przede wszystkim staw skokowy — ze względu na jego umiejscowienie i pełnione funkcje. Bardzo często niestabilność stawowa powstała na skutek osłabienia mięśni i rozluźnienia aparatu więzadłowego wpływa niekorzystnie na torowanie niewłaściwych schematów ruchowych. W tym względzie wskazane jest wprowadzenie określonych procedur medycznych, w dużym stopniu zmniejszających powstanie długofalowych powikłań zdrowotnych.

Osteoporoza, znana również jako zrzeszotnienie kości, jest najczęstszą układową chorobą układu szkieletowego, charakteryzującą się ogólnym ubytkiem masy kostnej i upośledzoną mikroarchitekturą tkanki kostnej, a w konsekwencji zwiększoną podatnością na złamania. Według wyników badań przeprowadzonych przez specjalistów z International Osteoporosis Foundation (IOF) na całym świecie złamania związane z osteoporozą dotyczą jednej na trzy kobiety powyżej 50. roku życia oraz jednego na pięciu mężczyzn powyżej 50. roku życia.

Komisja Europejska (Grupa Wielodyscyplinarna COST B13) klasyfikuje 85% pacjentów z zespołami bólowymi kręgosłupa jako pacjentów z niespecyficznym zespołem bólowym kręgosłupa (simple back pain). Czy jednak ci wszyscy pacjenci cierpią z powodu takiego samego rodzaju zespołu bólowego kręgosłupa? Jeśli tak, to dlaczego w codziennej praktyce jest stosowanych tak wiele sposobów leczenia dla jednego problemu? Jeśli nie, to czy dysponujemy metodą, której zastosowanie u pacjentów pozwoli zróżnicować ich klinicznie w taki sposób, że można ich będzie specyficznie leczyć?

Celem niniejszej pracy jest przybliżenie tematu fizjoterapii niemowląt z kręczem szyi, gdyż zaburzenie to występuje dość często i niejednokrotnie jest mylone z asymetrią ułożeniową pochodzenia mięśniowego. Nieprawidłowa diagnostyka i późno rozpoczęta terapia pacjenta powodują większe skutki i niekiedy prowadzą do leczenia operacyjnego.

Nowotwór kanału kręgowego jest procesem rozrostowym mogącym uszkodzić sam układ kostny i co gorsza, struktury nerwowe, czyli rdzeń i korzenie nerwowe. Jego negatywne objawy są w dużym stopniu uzależnione od stopnia konfliktu z tymi tkankami. Leczenie to najczęściej mikrochirurgiczne usunięcie guza. Niestety, nie może ono być wykonane z tzw. zasadą czystości onkologicznej. Polega ona na resekcji zmiany nowotworowej wraz z przylegającymi do niej sąsiednimi zdrowymi tkankami. Ze względu na ich specyficzny charakter (istotne tkanki układu nerwowego) nie można tego uczynić.

W artykule określono sposób testowania zakresów ruchomości kręgosłupa u pacjentów z dyskopochodnymi zespołami bólowymi (zespoły strukturalne) z badanych podgrup i wyjaśniono powód ograniczenia testowania do ruchów w płaszczyźnie strzałkowej. Wykorzystując część diagnostyczną terapii wielokrotnego impulsu (multiple impulse therapy), dokonano pomiarów i przedstawiono wyniki analizy zmian napięcia mięśnia prostownika grzbietu u pacjentów w kolejnych interwałach czasowych badania, leczonych dwiema różnymi metodami, tj. klasycznym zachowawczym leczeniem niespecyficznym i zachowawczym leczeniem przyczynowym (MDT).

Podczas aktywności fizycznej jesteśmy narażeni na różnego rodzaju urazy prowadzące w dużej mierze do zaburzeń wzorców ruchowych. Taki stan może prowadzić do wystąpienia wielu chorób, które bezpośrednio lub pośrednio negatywnie wpływają na pracę poszczególnych układów. Zwłaszcza układ ruchu jest wrażliwy na niewłaściwą pracę np. stawu biodrowego lub stawu kolanowego. Uszkodzenie aparatu więzadłowego stawu kolanowego prowadzi do zaburzenia stabilności kończyny dolnej i niewłaściwej pracy okolicznych stawów. Takie patologiczne postępowanie predysponuje do szybszego zużycia się określonych struktur wewnątrzstawowych.

Ból kręgosłupa to powszechny problem zdrowotny, zwłaszcza wśród osób, którzy spędzają większość czasu siedząc przed komputerem. Praca w biurze wiąże się z długim czasem siedzenia, powtarzającymi się ruchami i brakiem aktywności fizycznej, do tego prawdopodobnie brak wystarczającej ilości ruchu poza godzinami. W tym artykule, eksperci z czasopisma Praktyczna Fizjoterapia i Rehabilitacja omówią w jaki sposób leczyć bóle kręgosłupa u osób pracujących w biurze, w tym przybliżą diagnozę, terapię i profilaktykę.

Kinesiotaping polega na oklejaniu różnych części ciała przeznaczonymi do tego specjalnymi taśmami kinezjologicznymi. Efekt terapeutyczny jest osiągany dzięki specyficznym właściwościom plastra (odpowiadającym właściwościom ludzkiej skóry) i odpowiedniej technice oklejeń. Metoda ta jest szybka, skuteczna, bezpieczna i nieinwazyjna [1, 2]. Kinesiotaping znajduje szerokie zastosowanie m.in. w ortopedii, medycynie sportowej, fizjoterapii, kosmetologii, jak również weterynarii [3].

W artykule określono narzędzia badawcze zastosowane w pracy klinicznej, tj. skalę VAS, skalę Laitinena, wskaźnik NDI, wskaźnik ODI. Przedstawiono analizę chronologiczną zmiennej „nasilenie bólu” w skali VAS w porównywanych podgrupach, ocenę stopnia doświadczanego bólu określonego skalą Laitinena oraz zmiany stopnia niepełnosprawności pacjentów określonego wskaźnikami NDI i ODI w kolejnych interwałach czasowych badania klinicznego. Przedstawiono podsumowanie wyników z ocen porównawczych jednorodnych pod względem manifestacji klinicznej podgrup pacjentów z dyskopochodnymi zespołami bólowymi kręgosłupa leczonych dwiema różnymi metodami.