Zarówno terapia metodą fascial distortion model (FDM), jak i rolowanie zyskały w ostatnim czasie wśród fizjoterapeutów wielu zwolenników. W obu metodach efekty pracy ukierunkowane są na powięź. Ale czy podczas codziennej pracy w gabinecie metody te mogą wzajemnie się uzupełniać?

Kompleks łopatkowo-ramienny to jedna z najbardziej złożonych biomechanicznie struktur w obrębie narządu ruchu, dlatego też przyczyn jego dolegliwości, a co za tym idzie – możliwości usprawniania jest wiele. Dolegliwości bólowe obręczy barkowej wynikają najczęściej z patologii powierzchni stawowych, torebek stawowych, więzadeł, powięzi  bądź też mięśni. Ból może pojawić się bez uchwytnej przyczyny, być wynikiem bezpośredniego urazu, przeciążenia, dysbalansu mięśniowego lub choroby – reumatycznej, kardiologicznej, neurologicznej lub nowotworowej.  Dysfunkcje kompleksu łopatkowo-ramiennego zwykle prowadzą do przejściowego ograniczenia funkcji ruchowej, mogą także przechodzić w stan chroniczny.

Dysfunkcje stawu skroniowo-żuchwowego (SSŻ) dotyczą ponad 60% populacji. Bóle szczęki w okolicy uszu podczas jedzenia czy szerokiego otwierania ust, ograniczenie lub nadmierna ruchomość w SSŻ i „trzaski stawowe” są bardzo uciążliwe. Część osób radzi sobie z problemem, stosując farmakoterapię, inni korzystają z pomocy chirurga bądź szyn relaksujących. Mało kto wie o skuteczności fizjoterapii w zmaganiach z tą dysfunkcją. A regularna i kompleksowa fizjoterapia jest w stanie zażegnać większość problemów w obrębie SSŻ.

Już na początku XX w. twórca medycyny osteopatycznej Andrew Taylor Still przypisywał powięzi bardzo ważną rolę w powstawaniu dolegliwości u człowieka.  „Piszę o uniwersalności powięzi, aby wywrzeć wrażenie na czytelniku ideą, że ta ciągła substancja musi być wolna we wszystkich jej obszarach, tak aby mogła otrzymywać i uwalniać wszelkie płyny oraz pozbywać się nieczystości… Wiedza na temat uniwersalnego zakresu powięzi jest niezbędna i jest jedną z największych pomocy, jaką może dysponować osoba poszukująca przyczyn danej dolegliwości” (Still A.T., Philosophy and mechanical principles of osteopathy).

Nowa ustawa o zawodzie fizjoterapeuty nadaje temu zawodowi szereg nowych uprawnień,  ale i obowiązków. Jej przepisy wejdą w życie 31 maja 2016 r. i w tymże dniu Polska stanie się jednym z państw Unii Europejskiej, w których zawód fizjoterapeuty będzie zawodem regulowanym. Fizjoterapeuci, którzy w dniu wejścia w życie ustawy o zawodzie fizjoterapeuty będą spełniali wszystkie wymagania zawarte w ustawie niezbędne do wykonywania zawodu, automatycznie stają się fizjoterapeutami i będzie im przysługiwało prawo wykonywania zawodu. 

Urazy paliczków oraz stawów międzypaliczkowych są powszechne. Najczęściej obserwuje się złamania paliczków i dyslokację elementów kostnych w obrębie dłoni. Urazy paliczków stopy są rzadsze i niejednokrotnie bagatelizowane. Niestety, często objawy oraz postępowanie lecznicze, które są z różnych względów ignorowane zarówno przez samego pacjenta, jak i lekarzy, mogą prowadzić do poważnych i nieprzyjemnych powikłań. 

W ostatniej dekadzie znacznie zmieniło się biomechaniczne rozumienie architektury ciała człowieka. Koniec XX w. przyniósł zmianę paradygmatu poznawczego. Dzięki nowym osiągnięciom technologicznym sposób postrzegania i opisywania rzeczywistości przeszedł od czysto mechanicznego punktu widzenia dominującego w XIX i XX w. w kierunku dostrzegania wszechobecnych połączeń i wzajemnych zależności.

Osteopatia czaszkowa jest dziedziną, w której postrzeganiu pojawia się wiele niejasności. Przez jednych traktowana jest jako gałąź nauki, inni lekceważąco mówią o niej jako o szarlatanerii. Artykuł stanowi próbę znalezienia złotego środka w gąszczu pytań i wątpliwości dotyczących tej formy terapii manualnej. 

Skolioza idiopatyczna to najbardziej rozpowszechniona postać skoliozy. Jak dotąd nie została poznana dokładna przyczyna tej deformacji kręgosłupa.

W krajach Unii Europejskiej ponad 130 000 osób rocznie doznaje trwałych obrażeń w obrębie kręgosłupa. W Polsce ponad 1200–1400 przypadków to urazy kręgosłupa z następowym uszkodzeniem rdzenia kręgowego. Około 10–14% złamań wiąże się z urazem rdzenia (40% w odcinku szyjnym, 10% w odcinku piersiowym, 4% w połączeniu piersiowo-lędźwiowym). Ponad 85% urazów rdzenia kręgowego daje objawy natychmiast, 15% objawia się krótko po urazie. W 70% uszkodzeniom tym ulegają osoby przed 40. rokiem życia prowadzące aktywny, niezależny tryb życia, 5–6 razy częściej mężczyźni niż kobiety.